Dit boek laat ‘de gewone burger’ de Trêveszaal aanschouwen en meebeleven, want het is in de eerste plaats een beeldverslag. De camera heeft al het schoons dat in de Trêveszaal te ontdekken is minutieus vastgelegd. Om het beeld heen wordt een verhaal verteld, over de Trêveszaal zelf en over de tachtig jaar durende Nederlandse Opstand tegen de Spaanse overheerser, die de aanleiding was om de ontvangstzalen aan de kant van de Hofvijver aan het eind van de zeventiende eeuw een ‘opknapbeurt’ te geven. Aandacht wordt besteed aan Daniël Marot, de Franse architect en decorateur die zoveel van het uiterlijk en innerlijk van Haagse gebouwen bepaalde, en die van de Trêveszaal een ‘droom van een zaal’ maakte.

De 3 kilo zware, goed gedocumenteerde en rijk geïllustreerde uitgave, geeft veel ruimte aan de instanties en personen die door de eeuwen heen gebruik hebben gemaakt van het Binnenhofcomplex. Niet enkel ridders en regenten passeren de revue, er konden immers ook rebellen op het Binnenhof worden aangetroffen; en naast Hollandse vorsten en regeerders zag het Binnenhof ook bezetters uit den vreemde. Kleurrijke ministers en parlementariërs uit het verre en recente verleden komen in beeld, maar ook bijzondere karakters die, ver buiten het licht van schijnwerpers, op het Binnenhof een werk- en woonplek vonden, inclusief de nazaten van vleermuisfamilies die, de een na de ander, getuige waren van saillante periodes en voorvallen in de adellijke en de prinselijke historie van het Binnenhof, om over het latere politieke gekrakeel en de vele bestuurlijke slapeloze nachten maar niet te spreken.

Gaat Hofboek I vooral over de geschiedenis van het complex, Hofboek II duikt in de geschiedenis van het parlement en laat, in artikelen en interviews, de gebruikers van het Binnenhof aan het woord. Kleurrijke ministers en parlementariërs uit het verre en recente verleden komen in beeld, onder wie Hedy d’Ancona, Dirk Donker Curtius, Wim Deetman, Jan en Theodoor Heemskerk, Willem Hubertus Nolens, Emile Roemer, Jan Terlouw, Joop den Uyl en Hans Wiegel.

Maar ook hedendaagse beeldend kunstenaars worden aan het woord gelaten, zoals Tom Claassen, Eric Claus, Anneke Copier; Claudio Varone, Sanja Medic, Tomas Rajlich, Auke de Vries, Rudy van de Wint en Sylvie Zijlmans. Hun werk kreeg een prominente plaats in de verschillende kamers en zalen van het Binnenhof.

En mensen die, ver buiten het licht van schijnwerpers, op het Binnenhof een werkplek vonden, waaronder de moeder van de kunstcollectie, Hasna Bajraktarevic, souvenirverkoopster Petra de Bruin, architect Pi de Bruijn, griffier Willem Hendrik de Beaufort, de man van de techniek Vincent Semil, de ‘godfather’ van de parlementaire fotografie Erich Salomon, onnavolgbaar journalist Joop van Tijn, en huismeester Tom van Bokhoven, zijn vrouw Yvonne en hun zoon Maurice, de allerlaatste ‘echte’ bewoners van het Binnenhof.

Brede blik

In Hofboek II is ook aandacht voor: Demonstraties in het centrum van de macht – Suze Groeneweg de eerste vrouw in de Tweede Kamer – Kinderen van het Binnenhof – Cabaretier Seth Gaaikema’s conference ‘De laatste klap’ – Verzetsman zonder weerga Gerrit Kastein – Het schilderij dat in rook opging – Spotprenten, cartoons, karikaturen oftewel politieke tekeningen in Nederland – Rederijkers op het Binnenhof – Naaktfoto’s op het Binnenhof – en Nieuwspoort, de stamkroeg, huiskamer en werkkamer van pers en politiek.

Hofboek I vertelt vooral over de geschiedenis van het complex en doet dat niet met als doel een volledig beeld van het verleden te schetsen. In verschillende fragmenten halen we min of meer bijzondere, soms weinig algemeen bekende, historische gebeurtenissen naar voren. We gaan in op de voorbereidingen voor de hoognodige renovatie en geven een voorproefje van wat nog komen gaat.

In Hofboek II gaat het vooral over de atmosfeer die de werkers op het Binnenhof ervaren hebben, over de uitstraling die hun werk kreeg onder invloed van de historische gebouwen, over de belevenis van het blootgesteld zijn aan de wisselvalligheden van het politiek bedrijf. Het zijn niet enkel “de werkers” die aan het woord komen: het Binnenhof heeft ook het leven van hun kinderen beïnvloed. Dus komen ook “de kinderen van het Binnenhof” aan het woord. Dat levert een geheel andere kijk op.