Een straffe noordoostenwind, een hittegolf of regen die met bakken op de klinkers klettert. Het maakte niet uit, ze stond er altijd. Op haar vaste plekje onder de galerij bij de Raad van State. Petra de Bruin met haar souvenirkraam. 56 seizoenen lang – tot 2016 – was ze samen met haar moeder en tante een vast gezicht op het Binnenhof. Petra: “We waren onderdeel van de geschiedenis.”
Voorpublicatie Hofboek 2 – Gebruik van het Binnenhof
Auteur | Marieke Linn
De souvenirkraam op het Binnenhof met links de partner van Nelly van Schoten (1921-2004): Antoon Zeegerman (1904-1962), die de kraam begonnen is. Daarnaast Nelly zelf en daarnaast Corry Keemink van Schoten (1931-2020), de moeder van Petra.
U bent er nog nét niet geboren …
“De partner van mijn Tante Nelly van Schoten is de kraam in 1960 begonnen bij het Vredespaleis. Niet veel later is hij bij het Binnenhof gaan staan. Het was maar een klein kraampje, er zat een gat in de bodem zodat het hoog genoeg was om te kunnen staan. We stonden in dat kistje van april tot ongeveer de herfstvakantie. Superkoud was het soms! Na het overlijden van haar partner nam mijn tante zelf – Nelly van Schoten – het over. En in ’62 werd ik geboren. De familie woonde in Den Haag en we gingen regelmatig bij tante Nel op het Binnenhof kijken. Samen met mijn duivenoom de duiven voeren bij de fontein. Ja, ik ben bijna op het Binnenhof opgegroeid. Vanaf 1985 hielp ik Nelly, de verloren uurtjes die ze door gezondheidsproblemen zelf niet kon vullen.”
En dat beviel goed …
“Ik heb de detailhandelsschool doorlopen en in een foto-ontwikkelcentrale gewerkt. Maar uiteindelijk hebben we in ‘91 de vergunningen overgezet. Ik had een kraam! Ook mijn moeder stond toen al jaren in de kraam. Voor haar was het een soort uit de hand gelopen hobby. We verkochten stickers, emblemen en stokplaatjes voor op wandelstokken, vingerhoedjes, vlaggetjes en lepeltjes met het Binnenhof of de Ridderzaal erop. En de laatste jaren bijvoorbeeld magneetjes, ansichtkaarten, foto’s van het Koninklijk Huis. Vaak kwamen verzamelaars langs die bijvoorbeeld alles van Maxima wilden of alles van een bepaalde serie. Weet je, geen dag was hetzelfde. Maar echt ervan leven was lastig.”
Toch bleven u en uw familie het doen.
“Het is prachtig om een kraam te hebben. Het idee van een klein winkeltje. En wat me vooral aantrok – en wat ik nog steeds geweldig vind – zijn de contacten met mensen en toeristen. Om half tien kwam ik altijd aan op Hollands Spoor, dan liep ik naar het Binnenhof en opende het kraampje. Mensen kwamen vaak een praatje maken. Je krijgt de leukste gesprekken, een klik alsof je elkaar al heel lang kent. Ik ken mijn talen en hielp toeristen uit allerlei landen. Met hen had je soms echt leuk contact.”
Nelly van Schoten in de souvenirkraam op het Binnenhof.
Een soort sociaal loket …
“Bijna wel. Als je dat niet leuk vindt of geen interesse in mensen hebt en geen luisterend oor kunt bieden, kun je dit werk ook niet doen. Het was een wereld op zich. De ijscokar op het plein, de mensen van de Raad van State, de huismeester. Sympathieke mensen, behulpzaam. Bij de Raad van State mocht ik van het toilet gebruikmaken en kreeg ik een lekkere kop koffie. Zo onder de galerij kregen we nooit zon en als de noordoostenwind op de kraam stond, was het ijskoud. De vrouw van de een-na-laatste huismeester kwam ons dan nog weleens een kopje soep brengen.”
Maar toch ging u op een gegeven moment twijfelen.
“Mijn moeder heeft de leukste tijd hier mee-gemaakt, het contact met politici was intensiever dan nu, het was gemoedelijker, simpeler. Jan Peter Balkenende reikte haar een bloemetje uit toen ze vijftig jaar op het Binnenhof stond. In een interview noemden ze mijn moeder de langstzittende op het Binnenhof, terwijl kabinetten komen en gaan. De lente begon pas écht als wij er stonden, zo werd gezegd, omdat we altijd op 1 april begonnen. Tegenwoordig is er veel meer beveiliging. Later kwamen de scholieren, groepen jongeren, brutaal dat die waren. Wat die wel niet zeiden. Maar de beslissing om te stoppen was moeilijk, het is toch een beetje mijn kindje. Ik heb het twee jaar aangekeken en de plussen en minnen naast elkaar gezet.”
Hoe voelt het als u nu weer in Den Haag komt?
“Als ik op Hollands Spoor aankom dan gaat het toch een beetje kriebelen. Maar echt missen, nee. Het werk is gewoon erg veranderd. Mensen hebben nauwelijks de tijd nog om een praatje te maken. Ze zoeken alles op Google op. Vroeger gingen mensen minder vaak op vakantie en namen ze standaard een souvenir mee. Nu is het, hup de bus uit, snel kijken en weer verder.”
En de politici?
“Mark Rutte zei altijd ‘goedemorgen buurvrouw’ en ik zag Willem-Alexander weleens voorbijkomen. En een paar jaar geleden zag ik vanuit mijn ooghoek iemand aankomen. ‘Goh, mooie jurk’ dacht ik nog. Het bleek Maxima te zijn. En even later kwam Amalia het Binnenhof ophuppelen. Bijzondere momenten waren de bezoeken van regeringsleiders of andere koningsparen. En Prinsjesdag of Veteranendag. De huldiging van de Olympische spelers was bijvoorbeeld ook zo’n mooi moment in 2016. Iets langer geleden, de herdenking van de Vrede van Munster en het einde van de Tachtigjarige Oorlog in 1997. Dat was een feest!”
Petra de Bruin was van kinds af aan vaak te vinden op het Binnenhof.
Het zijn mooie herinneringen.
“Ja, en tegelijk zakelijk gezien minder mooi, omdat het Binnenhof dan vaak werd afgesloten. Als er ergens in Nederland dreiging was, dan ging het Binnenhof gelijk dicht en kon ik naar huis. Het geeft wel aan wat een bijzondere plek het is. Als ik op zondagochtend aankwam, dan hing er zo’n magische sfeer. Heel stil was het dan in die grote stad. Dat we op het Binnenhof mochten staan als het enige kraampje, met uitzicht op de fontein en de eeuwenoude Ridderzaal. Zo bijzonder. We waren toch onderdeel van de geschiedenis, dat besef komt nu steeds meer. Ze waren verbaasd dat ik mijn contract opzegde. De Raad van State organiseerde een afscheid met koffie en bloemen. Ik kreeg een doos met allemaal handgeschreven kaartjes. Mark Rutte, de voorzitters van de Eerste en Tweede Kamer, Raad van State en de huismeester, ze hadden allemaal een persoonlijk woordje voor me. 56 seizoenen lang heb ik het gedaan, samen met mijn tante en moeder.”
In 2016 sloot Petra definitief het luik van de kraam. Het was klaar. Het Binnenhof net voor de renovatie, zonovergoten, kwebbelende scholieren, mensen die een bestelling maken bij het ijscokraampje. De fontein klatert en drie paar politie-ogen kijken waakzaam over het plein. Hier zijn ze haar zeker niet vergeten. Een deur gaat open bij de Raad van State: “Petra, hoe is het met jou? Kom je weer terug? We missen jou en je kraampje wel hoor.”
Je moet ingelogd zijn om een reactie te plaatsen.